Η Γνώση είναι Δύναμη ! Επειδή όμως μόνο με λόγια δεν θα υπάρξει ανέλιξη ούτε πνευματική ούτε σε υλικό επίπεδο, είναι σωστό να φέρουμε την γνώση σε πράξη. Πρώτα μέσω φιλοσοφίας και εσωτερισμού για να γίνουμε εμείς οι ίδιοι καλύτεροι και να βελτιώσουμε το περιβάλλον μας και έπειτα με βαθύ ψάξιμο στα άδυτα της Φύσεως και στις δυνάμεις του Αιθέρος που μας περιμένουν να τις ενεργοποιήσουμε και πάλι, όπως κάποτε! Είναι μέσα μας όλα.. ό,τι είναι γύρω μας είναι και στα κύτταρά μας.. Περιμένουν ενεργοποίηση. Για το καλό πάντα της Μητέρας Γης και των όντων που κατοικούν σε αυτήν. Γιατί αν δεν είμαστε εμείς αυτοί που θα ενεργοποιήσουμε την γνώση φίλοι μου αναγνώστες, θα είναι ποιος;

Χρυσή Τομή

Χρυσή Τομή

Παρασκευή, 27 Φεβρουαρίου 2015

Η Αστρονομία στην Αρχαία Ελλάδα




Μετά τον Ορφέα, τον Ησίοδο και τον Όμηρο αρχίζει η επιστημονική ανάπτυξη της Αστρονομίας στην Ελλάδα με τον Θαλή, περίπου το 600 π.Χ., η οποία χαρακτηρίζεται από την προσπάθεια μιας σειράς αστρονόμων να διατυπώσουν νόμους για τα παρατηρούμενα αστρονομικά φαινόμενα. Στην προσπάθεια τους αυτή ανάπτυξαν και διάφορες υποθέσεις σχετικά με τη δομή και την αρχή του σύμπαντος (κοσμολογία).


Ο Θαλής, που θεωρείται ο πατέρας της ελληνικής και παγκόσμιας φιλοσοφίας έζησε στη Μίλητο από το 624 ως το 564 π.Χ.. Ήταν όχι μόνο παρατηρητής του ουρανού (όπως οι παλιότεροι Ησίοδος, Όμηρος και Ορφέας), αλλά και θεωρητικός αστρονόμος. Πρόβλεψε την έκλειψη του ηλίου που έγινε το 585 π.Χ., υπολόγισε πρώτος την διάρκεια του έτους σε 365 ημέρες και ότι η διάμετρος του Ηλίου ήταν το 1/720 της φαινόμενης τροχιάς του περί τη Γη. Συγχρόνως βρήκε ότι η σχέση αυτή υπάρχει και μεταξύ της διαμέτρου της Σελήνης και της τροχιάς της περί την Γη. Γνώριζε, επίσης, ότι οι εκλείψεις του ήλιου παρουσιάζονταν σε περιόδους 223 σεληνιακών κύκλων. Δίκαια λοιπόν θεωρείται ο πρώτος Έλληνας αστρονόμος. 




Ο Αναξίμανδρος. (610-545 π.Χ.) ήταν νεότερος, μαθητής και διάδοχός του Θαλή στη σχολή της Μιλήτου. Υποστήριζε ότι η αρχή των όντων ήταν το άπειρο, δηλαδή η αιώνια και συνεχώς μεταβαλλόμενη ύλη, επινόησε το πρώτο ηλιακό ημερολόγιο, σχεδίασε τον πρώτο χάρτη της έως τότε γνωστής γης και ασχολήθηκε με αστρονομικά και κοσμολογικά ζητήματα. Θεωρείται ο πρόδρομος της μαθηματικής προσέγγισης στην αστρονομία. Μίλησε πρώτος για το ότι η Γη είναι μετέωρη και για την κίνηση της γύρω από το κέντρο του κόσμου (προφανώς τον ήλιο). Μέτρησε πρώτος τις αποστάσεις των πλανητών από τη Γη καθώς και τα μεγέθη τους. Σχεδίασε τον πρώτο χάρτη της ουράνιας σφαίρας, χάραξε την κίνηση του Ήλιου πάνω στην εκλειπτική, μέτρησε δε με σχετική ακρίβεια την λόξωση της εκλειπτικής (24ο αντί της σωστής 23ο 27'). Υπολόγισε με τον γνώμωνα τα ηλιοστάσια και τις ισημερίες.


Ο Αναξιμένης (585-528 π.Χ.) διαδέχτηκε τον Αναξίμανδρο στη σχολή. Πίστευε ότι η αρχή των όντων ήταν ο αέρας, που, με την κίνηση, αλλού γίνεται νερό και αλλού γίνεται αιθέρας και φωτιά. Κατάλαβε πρώτος ότι το φως του φεγγαριού προέρχεται από τον ήλιο και εξήγησε φυσικά τις εκλείψεις του ήλιου και του φεγγαριού.

Στον Πυθαγόρα και τους μαθητές του οφείλουμε την εξήγηση των εκλείψεων και των φάσεων της Σελήνης. Διατύπωσαν δε για πρώτη φορά νόμους για την κίνηση των πλανητών και την απόσταση τους από τον Ήλιο. 


Ο Φιλόλαος (6ος-5ος αιώνας π.Χ.) ήταν ο πρώτος που εκθρόνισε τη Γη από το κέντρο του Κόσμου και στη θέση της έβαλε μια πύρινη σφαίρα μια Εστία γύρω από την οποία στρέφεται η Γη κάθε 24 ώρες. Θεωρούσε ότι ο Ήλιος, η Γη και η Σελήνη περιφέρονται γύρω από αυτή την πύρινη σφαίρα. Η επινόηση αυτή του πυθαγόρειου Φιλόλαου - ότι η Γη και η Σελήνη κινούνται - ήταν πραγματική επανάσταση για την εποχή του. Σήμερα δεχόμαστε ότι η Εστία του Φιλόλαου και των Πυθαγορείων ήταν ο Ήλιος.  


Ο Αναξαγόρας (γεννήθηκε στις Κλαζομενές της Ιωνίας περί το 500 π.Χ.) πίστευε για τη Γη πως έχει τυμπανοειδές σχήμα και πως συγκρατείται στον αέρα. Τον Ήλιο ο Αναξαγόρας τον θεωρούσε ως διάπυρο λίθο κι όχι ο θεός Απόλλων ή ο Φοίβος, ενώ το μέγεθός του ήταν μεγαλύτερο από την Πελοπόννησο. Για τη Σελήνη πίστευε πως ήταν ετερόφωτη, αλλά τη θεωρεί ως μια δεύτερη Γη που κατοικείται από ανθρώπους και άλλα όντα. Και για τα άστρα έλεγε ότι έχουν όμοια μορφή με αυτή του Ηλίου. Ασχολήθηκε επίσης με τους κομήτες και τους διάττοντες αστέρες, ενώ για τους μετεωρίτες, ο Αναξαγόρας πιστεύει ότι ήταν λίθοι που στροβιλίζονται και έλκονται από τη Γη. Καταδικάστηκε σε θάνατο γιατί εισήγαγε κενά δαιμόνια, αλλά πρόλαβε και έφυγε. Στον τάφο του γράφτηκε: “Εδώ αναπαύεται ο Αναξαγόρας, που για τον ουράνιο κόσμο βρήκε την αλήθεια”.

Ο Μέτων (έζησε τον 5ο αιώνα π.Χ. στην Αθήνα) υπήρξε αστρονόμος, γεωμέτρης και μηχανικός. Επινόησε έναν ημερολογιακό κύκλο βασισμένο στις κινήσεις της Σελήνης, που είναι γνωστός ως Κύκλος του Μέτωνα ή Κύκλος της Σελήνης. Η δημιουργία ενός σταθερού συστήματος χρονολόγησης - το οποίο θα καθόριζε την περιοδικότητα των φαινομένων σε σχέση με κάποια σταθερά αριθμητικά δεδομένα - ήταν βασική προϋπόθεση για να υπάρξει πρακτική αστρονομία βασισμένη στα μαθηματικά. Ο Μέτων παρατηρώντας την περιοδικότητα της Σελήνης και καταγράφοντας τους χρόνους εμφάνισης των πανσελήνων, για πολλά έτη, συνειδητοποίησε μια σειρά κανονικοτήτων και επαναλήψεων. Προσδιόρισε λοιπόν ότι ανά 19 έτη επαναλαμβάνεται η ίδια σειρά των πανσελήνων, παρατήρηση με την οποία ήταν δυνατό να προβλεφθούν ακριβώς οι μελλοντικές πανσέληνοι. Τις αστρονομικές παρατηρήσεις του ο Μέτων τις πραγματοποιούσε με ένα αστρονομικό όργανο, τον γνώμονα ή ηλιοτρόπιο. Με την βοήθεια του γνώμονα ανακάλυψε ότι οι ισημερίες και οι τροπές δεν διαιρούσαν το έτος σε 4 εποχές ίσης διάρκειας, κάτι που λέγεται ότι είχε υποστηριχθεί παλαιότερα και από το Θαλή. Ο κύκλος του Μέτωνα χρησιμοποιήθηκε αργότερα ως παραλλαγή για το εβραϊκό ημερολόγιο, καθώς και από τη χριστιανική εκκλησία για τον προσδιορισμό των εορτών. Έφτιαξε επίσης ένα παρατηρητήριο στον Κολωνό, ηλιακό ρολόι στην Πνύκα. 


Ο Πλάτωνας (427-347 π.Χ.) εκτός από φιλόσοφος άσκησε μεγάλη επίδραση στην εποχή του και σαν αστρονόμος. Θεωρούσε την αστρονομία κλάδο των μαθηματικών ενώ στην Πολιτεία περιέγραψε την κίνηση των ουρανίων σωμάτων με την βοήθεια περιστρεφόμενων σφονδύλων. Θεωρούσε το σύμπαν σφαιρικό και τη Γη να κατέχει το κέντρο του. Στο τέλος της ζωής του, όμως σύμφωνα με τον Πλούταρχο, αφού διάβασε τα έργα του Φιλόλαου μετάνιωσε που έβαλε τη Γη στο κέντρο του κόσμου.

Ο Εύδοξος ο Κνίδιος (408 -355/3 πΧ), ήταν σπουδαίος μαθηματικός και γεωμέτρης. Αυτή η ιδιότητα του τον βοήθησε να ασχοληθεί με την αστρονομία. Η Σχολή που ίδρυσε στον Κύζικο άκμασε για πολύ καιρό και τα γραπτά του χρησίμευσαν για πρωτότυπο στη συλλογή «Μικρή Αστρονομία», που παρουσίαζε σε γεωμετρική μορφή το σύνολο των θεωρημάτων που αναφέρονται στη σφαίρα και στην ημερήσια περιστροφή. Πρώτος αυτός εφάρμοσε τη μέθοδο, που ακολούθησε ο Αρίσταρχος ο Σάμιος, για να υπολογίσει την απόσταση της Γης από τη Σελήνη και τον Ήλιο. Και το κυριότερο συνέλαβε την πρώτη γεωμετρική θεωρία για την κίνηση των πλανητών (με ομόκεντρες σφαίρες που περιστρέφονται η μια μέσα στην άλλη). Πάλι πρώτος απέδειξε τη σφαιρικότητα της Γης, την οποία χώρισε σε ζώνες, και μέτρησε για πρώτη φορά την περίμετρό της. Διόρθωσε την "οκταετηρίδα" του Κλεοστράτου, ο οποίος συνέδεε το σεληνιακό με το ηλιακό έτος. Χαρτογράφησε τους αστερισμούς του Ισημερινού και των Τροπικών κύκλων, και τους έδωσε ονόματα σύμφωνα με τον Ίππαρχο. Μέτρησε τις περιόδους πέντε πλανητών, δίδοντας τους τις εξής τιμές: Άρης 2 έτη (πραγματική 1.88), Δίας 12 έτη (11.86) και Κρόνος 30 έτη (29.46). Θεωρείται σαν ιδρυτής της θεωρητικής αστρονομίας και της ουρανίου μηχανικής. Πάνω στο έργο του βασίστηκε αργότερα όπως είπαμε ο αστρονόμος Αρίσταρχος ο Σάμιος.  Τέλος ίδρυσε αστεροσκοπεία σε πολλά μέρη. 


Ο Ηρακλείδης ο Ποντικός (390-330 π.Χ.) γεννήθηκε μεν στην Ηράκλεια του Πόντου, αλλά σπούδασε φιλοσοφία στην Αθήνα υπό τον Πλάτωνα και Αριστοτέλη.  Οι Αθηναίοι τον αποκαλούσαν και "παραδοξολόγο", γιατί εισήγαγε επαναστατικές ιδέες στην αστρονομία. Ο Ηρακλείδης διατύπωσε πρώτος τη θεωρία ότι ο χώρος είναι άπειρος. Παραδεχόταν και δίδασκε ότι η Γη περιστρέφεται γύρω από τον άξονα της σε 24 ώρες και απέδιδε την ημερήσια περιστροφή της Ουράνιας σφαίρας στην περιστροφή της Γης. Ορισμένοι πιστεύουν ότι ο Ηρακλείδης είχε υπόψη του, εκτός της ημερήσιας κινήσεως του Ήλιου κατά την ανάδρομη φορά, και την ετήσια κίνηση αυτού επί της εκλειπτικής κατά την ορθή φορά. Για τη θεωρία των άστρων, πλανητών και απλανών, ο Ηρακλείδης ταυτίζεται με τα πυθαγόρεια δόγματα και ισχυριζόταν πως κάθε αστέρας υφίσταται σαν ένας κόσμος που περιλαμβάνει και αέρα και αιθέρα, μέσα στον άπειρο αιθέρα. Θεωρούσε τους κομήτες ως σύννεφα που βρίσκονται σε πολύ μεγάλο ύψος και φωτίζονται από το ανώτερο φως το ίδιο με εκείνο του Ολύμπου των Πυθαγορείων. Ο Συμπλίκιος ανέφερε ότι ο Ηρακλείδης ο Ποντικός και ο Αρίσταρχος ο Σάμιος πιστεύουν ότι ο Ουρανός και τα άστρα μένουν ακίνητα ενώ η Γη γυρίζει γύρω από τους πόλους του ισημερινού με κατεύθυνση από τα δυτικά προς τα ανατολικά κάνοντας μια περιστροφή περίπου την ημέρα. Ο Πρόκλος αναφέρει ότι ο Ηρακλείδης σε αντίθεση από τον Πλάτωνα που πίστευε ότι η Γη είναι ακίνητη, υποθέτει ότι αυτή κινείται κυκλικά και ότι ο ουρανός και οι απλανείς αστέρες παραμένουν ακίνητοι (ενώ η Γη κάνει περιστροφή γύρω από τον άξονά της), κάτι αντίθετο με τα φαινόμενα και την απλή λογική. 


Ο Αριστοτέλης (384 – 322 π.Χ.) μαζί με τον δάσκαλό του Πλάτωνα αποτελεί τη φωτεινή δυάδα της φιλοσοφικής σκέψης του αρχαίου κόσμου. Υπήρξε σοφός μεγαλοφυής, εγκυκλοπαιδικός, φυσιοδίφης, δημιουργός της λογικής και ο σημαντικότερος από τους διαλεκτικούς της αρχαιότητας. Θεωρείται σαν ο μεγαλύτερος συστηματικός μελετητής στην ιστορία του παγκόσμιου πολιτισμού. Το έργο του αποτελεί ένα ολοκληρωμένο, κλειστό, οικουμενικό σύστημα έρευνας και διδασκαλίας και περιλαμβάνει μεταξύ άλλων γραπτά για τη Βιολογία, την Ποίηση, τη Μετεωρολογία, την Πρώτη Φιλοσοφία (ή Μεταφυσική), τη Ρητορική και την Πολιτική. Οι αστρονομικές αντιλήψεις του Αριστοτέλη ίσχυαν μέχρι την Αναγέννηση με τη μορφή του γεωκεντρικού συστήματος του Πτολεμαίου και αντικαταστάθηκαν από το ηλιοκεντρικό σύστημα του Κοπέρνικου.

Στο έργο του "Περί του Ουρανού" ο Κόσμος στο σύνολό του αποτελεί σφαιρικό χώρο του οποίου το κέντρο κατέχει η επίσης σφαιρική Γη. Ο Αριστοτέλης έδωσε δύο επί πλέον λόγους γιατί η Γη ήταν στρογγυλή. Πρώτον, σημείωσε ότι η γήινη σκιά πάντα έκανε μια κυκλική στεφάνη πάνω στο φεγγάρι κατά τη διάρκεια μιας σεληνιακής έκλειψης, η οποία εξηγείται μόνο αν η Γη ήταν σφαιρική. Εάν η Γη ήταν ένας δίσκος, η σκιά της θα εμφανιζόταν ως επιμηκυσμένη έλλειψη τουλάχιστον κατά τη διάρκεια της έκλειψης. Δεύτερον, ο Αριστοτέλης ήξερε ότι οι άνθρωποι που ταξίδεψαν προς το Βορρά, είδαν τον Πολικό Αστέρα να ανατέλλει υψηλότερα στον ουρανό, ενώ προς το Νότο είδαν τον Πολικό αστέρα να βυθίζεται. Σε μια επίπεδη Γη, οι θέσεις των αστεριών δεν θα μεταβάλλονταν με τη τοποθεσία της παρατήρησης.


Ο Αριστοτέλης θεωρούσε ότι η Γη είναι σφαιρική αλλά όχι πολύ μεγάλη, ενώ ήταν ακίνητη. Σε ένα χωρίο του ο Αριστοτέλης μας πληροφορεί ότι το μήκος της περιμέτρου της γήινης σφαίρας δεν είναι μεγάλη σε σύγκριση με τους όγκους των άλλων αστεριών. Και την υπολόγισε σε τεσσαράκοντα μυριάδες στάδια που ισοδυναμούν με 73.000 χλμ. δηλαδή με το διπλάσιο σχεδόν του πραγματικού μήκους. Ως προς τους πλανήτες δέχεται ο Αριστοτέλης ότι είναι σε σειρά απόστασης: Σελήνη, Ήλιος, Ερμής, Αφροδίτη, Άρης, Ζεύς και Κρόνος.

Περίπου το 330 π.Χ. ο Αριστοτέλης αναγνώρισε ότι ο Ήλιος και η Σελήνη είναι σφαίρες, και ότι οι τροχιές τους γύρω από τη Γη είναι κυκλικές. Έδειξε ότι οι κινήσεις των πλανητών θα μπορούσαν να κατασκευαστούν από έναν συνδυασμό διάφορων κυκλικών κινήσεων. Αλλά μετά από προσεκτική μελέτη αποφάσισε ότι ο ήλιος δεν ήταν στο κέντρο αυτών των τροχιών, έτσι επέλεξε τη Γη ως το κέντρο του ηλιακού μας συστήματος.


Ο Αριστοτέλης εξήγησε σωστά τις εκλείψεις του ήλιου και της Σελήνης, και συμπέρανε ότι η Γη ήταν σφαιρική από τη σκιά της πάνω στο φεγγάρι. Έκανε ακόμη και μια σωστή εκτίμηση της γήινης ακτίνας. Επιπλέον, αναγνώρισε ότι τα αστέρια πρέπει να είναι πολύ απόμακρα και υποστήριξε ότι ήταν κι αυτά σφαιρικά. Επίσης έθεσε ως αίτημα ότι τα αστέρια πρέπει να βρίσκονται πέρα από μια ορισμένη απόσταση.

Λόγω του τρομακτικού κύρους του η άποψη του Αριστοτέλη για την ακίνητη Γη έγινε αιτία να μην διαδοθεί η άποψη του Φιλολάου περί κινήσεως της Γης, ούτε του Αρίσταρχου του Σάμιου που υποστήριζε το ηλιοκεντρικό σύστημα.

Ο Αρίσταρχος ο Σάμιος (310 - 230 π.Χ.) ήταν αστρονόμος και μαθηματικός από τη Σάμο. Είναι ο πρώτος άνθρωπος που σε έργο του πρότεινε το ηλιοκεντρικό μοντέλο, θέτοντας τον Ήλιο και όχι τη Γη στο κέντρο του γνωστού Σύμπαντος. Για το λόγο αυτό είναι συχνά γνωστός ως ο Έλληνας Κοπέρνικος. Οι ιδέες του περί Αστρονομίας δεν είχαν γίνει αρχικά αποδεκτές και θεωρήθηκαν κατώτερες από εκείνες του Αριστοτέλη και του Πτολεμαίου, έως ότου αναγεννήθηκαν επιτυχώς και αναπτύχθηκαν από τον Κοπέρνικο περίπου 2000 χρόνια μετά. Ως εκ τούτου, ο Αρίσταρχος πίστευε ότι τα αστέρια βρίσκονται σε άπειρη απόσταση, και αυτό το θεωρούσε ως εξήγηση για την απουσία ορατής παράλλαξης, δηλαδή της παρατηρούμενης κίνησης των αστέρων καθώς η Γη κινείται γύρω από τον Ήλιο. Στην πραγματικότητα τα αστέρια βρίσκονται πολύ πιο μακριά από όσο είχε υποτεθεί στην αρχαιότητα, το οποίο ερμηνεύει το γεγονός ότι η αστρική παράλλαξη είναι ανιχνεύσιμη μόνο με τηλεσκόπια. Αλλά είχε υποτεθεί ότι το γεωκεντρικό μοντέλο ήταν μια απλούστερη και καλύτερη εξήγηση για την έλλειψη παράλλαξης. Ο Αρίσταρχος παρατήρησε την κίνηση της Σελήνης διαμέσου της σκιάς της Γης κατά τη διάρκεια μιας έκλειψης Σελήνης. Εκτίμησε ότι η διάμετρος της Γης ήταν 3 φορές μεγαλύτερη από τη διάμετρο της Σελήνης. Χρησιμοποιώντας τον υπολογισμό του Ερατοσθένους ότι η περιφέρεια της Γης ήταν 42.000 χλμ., συμπέρανε ότι η Σελήνη έχει περιφέρεια ίση με 14.000 χλμ. Σήμερα, είναι γνωστό ότι η Σελήνη έχει περιφέρεια περίπου ίση με 10.916 χλμ.  Ο Αρίσταρχος παρατήρησε ότι ο Ήλιος, η Σελήνη και η Γη σχηματίζουν σχεδόν μια ορθή γωνία τη στιγμή του πρώτου ή του τελευταίου τετάρτου της Σελήνης. Εκτίμησε ότι η γωνία ήταν 87°. Χρησιμοποιώντας σωστά τη Γεωμετρία, αλλά με λανθασμένα στοιχεία παρατήρησης, ο Αρίσταρχος συμπέρανε ότι ο Ήλιος ήταν 20 φορές πιο μακριά από ό,τι η Σελήνη. Στην πραγματικότητα ο Ήλιος είναι περίπου 390 φορές πιο μακριά. Εντόπισε ότι η Σελήνη και ο Ήλιος έχουν σχεδόν το ίδιο φαινόμενο μέγεθος από τη Γη και συμπέρανε ότι οι διάμετροί τους θα είναι ανάλογοι με την απόστασή τους από τη Γη. Έτσι κατέληξε στο συμπέρασμα ότι ο Ήλιος είχε 20 φορές μεγαλύτερη διάμετρο από τη Σελήνη, κάτι που είναι υπολογιστικά λογικό και σωστό, αλλά επίσης λάθος (αφού στηρίζεται σε λάθος δεδομένα). Η εκτίμησή του όμως αυτή υποδεικνύει ότι ο Ήλιος είναι ξεκάθαρα μεγαλύτερος από τη Γη, κάτι που υποστηρίζει το ηλιοκεντρικό μοντέλο.


Ο Ερατοσθένης (276 - 194 π.Χ.) ήταν μαθηματικός, γεωγράφος και αστρονόμος. Από τα πιο σπουδαία επιτεύγματά του ήταν ότι υπολόγισε για πρώτη φορά το μέγεθος της Γης, ότι κατασκεύασε ένα σύστημα συντεταγμένων με παράλληλους και μεσημβρινούς, και ότι κατασκεύασε ένα χάρτη του τότε γνωστού κόσμου. Είχε αρκετές σημαντικές συνεισφορές στην Αστρονομία, όπως τον σφαιρικό αστρολάβο που τον χρησιμοποιούσαν ευρέως μέχρι την εφεύρεση του πλανηταρίου τον 18ο αιώνα. Αναφέρεται ότι είχε υπολογίσει την περιφέρεια της Γης γύρω στο 240 π.Χ. χρησιμοποιώντας το ύψος του Ηλίου κατά την εαρινή ισημερία κοντά στην Αλεξάνδρεια και στη νήσο Ελεφαντίνη, κοντά στη Συήνη (το σημερινό Ασουάν της Αιγύπτου). Εκτός από την ακτίνα της Γης ο Ερατοσθένης προσδιόρισε την καμπυλότητα του ελλειψοειδούς, μέτρησε την απόκλιση του άξονα της Γης με μεγάλη ακρίβεια δίνοντας την τιμή 23° 51' 15", κατασκεύασε έναν αστρικό χάρτη που περιείχε 675 αστέρες, πρότεινε την προσθήκη στο ημερολόγιο μίας ημέρας ανά τέσσερα χρόνια και προσπάθησε να συνθέσει μία ιστορία βασισμένη σε ακριβείς ημερομηνίες.

Η εποχή του Ερατοσθένη ήταν έτοιμη για επιτεύγματα όπως η μέτρηση των πραγματικών διαμέτρων του Ήλιου, της Σελήνης και της Γης, και των μεταξύ τους αποστάσεων. Αυτές οι μετρήσεις υπήρξαν ορόσημα στην ιστορία της αστρονομίας, αντιπροσωπεύοντας τα πρώτα διστακτικά βήματα στην πορεία της κατανόησης ολόκληρου του σύμπαντος. Ο Ερατοσθένης σαν πραγματικός επιστήμονας χρησιμοποίησε όχι μόνο τις προηγούμενες γνώσεις για την σφαιρική Γη και τα απαραίτητα μαθηματικά εργαλεία, αλλά σχεδίασε και τα αναγκαία πειράματα. Η άποψη ότι η Γη ήταν σφαιρική Γη ήταν αποδεκτή στην αρχαία Ελλάδα, το είχαν καταλάβει γιατί έβλεπαν τα πλοία, μετά τον απόπλου, να εξαφανίζονται σιγά σιγά στον ορίζοντα μέχρι που από το λιμάνι φαινόταν μόνο η κορυφή του καταρτιού τους. Κάτι τέτοιο είχε νόημα μόνο αν η επιφάνεια της θάλασσας καμπυλωνόταν. Αν η θάλασσα είχε καμπυλωμένη επιφάνεια, το ίδιο θα έπρεπε να συμβαίνει και με τη Γη, πράγμα που σημαίνει ότι ίσως είναι σφαίρα. Αυτή η άποψη ενισχύθηκε με την παρατήρηση των εκλείψεων της Σελήνης: κατά την έκλειψη, η Γη έριχνε στη Σελήνη μια σκιά σε σχήμα κυκλικού δίσκου, ακριβώς όπως το σχήμα που θα περιμέναμε από ένα σφαιρικό αντικείμενο. Ίδιας σπουδαιότητας ήταν και το γεγονός ότι όλοι μπορούσαν να δουν ότι η ίδια η Σελήνη ήταν στρογγυλή, γεγονός που υποδείκνυε ότι η σφαίρα ήταν η φυσική κατάσταση ύπαρξης, ενισχύοντας την υπόθεση ότι και η Γη είναι στρογγυλή. Όλα άρχισαν να αποκτούν νόημα, ακόμη και τα γραπτά του έλληνα ιστορικού και ταξιδευτή Ηρόδοτου που μιλούσε για ανθρώπους στο μακρινό βορρά οι οποίοι κοιμούνταν τις μισές μέρες του χρόνου. Αν η Γη ήταν σφαιρική, τότε διαφορετικά μέρη της υδρογείου θα φωτίζονταν με διαφορετικό τρόπο ανάλογα με το γεωγραφικό τους πλάτος, γεγονός που εξηγούσε με φυσικό τρόπο έναν πολικό χειμώνα και νύχτες με διάρκεια έξι μηνών.

Ο Ίππαρχος ο Ρόδιος (190 - 120 π.Χ.) ήταν αστρονόμος, γεωγράφος, χαρτογράφος και μαθηματικός, θεωρούμενος από αρκετούς ως ο «πατέρας της παρατηρησιακής Αστρονομίας». Επίσης, του αποδόθηκε ο τίτλος του «θεμελιωτή της τριγωνομετρίας» ως και του «μεγαλύτερου αστρονόμου της αρχαιότητας», αλλά και «όλων των εποχών». Η υπομονή του, η οξυδέρκειά του αλλά και το βεβαιούμενο ιστορικά πάθος του με ότι καταπιανόταν τον οδήγησαν σε δρόμους που σήμερα, αναλογικά με τα δεδομένα της εποχής του, σίγουρα εντυπωσιάζουν. Ανέπτυξε μαθηματικά μοντέλα για την κίνηση του Ηλίου και της Σελήνης, από παρατηρήσεις αιώνων αρχίζοντας από τους Χαλδαίους της Μεσοποταμίας. Υπήρξε επίσης ο πρώτος που συνέταξε τριγωνομετρικό πίνακα, πράγμα που του επέτρεπε να επιλύει οποιοδήποτε τυχαίο τρίγωνο. Τα έξι κορυφαία πάντως επιτεύγματά του ήταν:

Υπολόγισε πως το ηλιακό ή τροπικό έτος είναι 365,242 ημέρες, όταν σήμερα τα σύγχρονα ατομικά ρολόγια τον επιβεβαιώνουν υπολογίζοντάς το σε 365,242199 ημέρες. Η ανακάλυψη της μετάπτωσης των ισημεριών. Υπολόγισε τη διάμετρο της Σελήνης και τη κυμαινόμενη απόστασή της από τη Γη. Η δημιουργία του πρώτου καταλόγου αστέρων, τουλάχιστον στο δυτικό κόσμο. Η επινόηση της κλίμακας των μεγεθών των αστέρων από τη μέτρηση της φωτεινότητάς των, που χρησιμοποιείται ακόμα και σήμερα από όλους τους αστρονόμους του κόσμου. Το 134 π.Χ. ο Ίππαρχος ανακάλυψε ένα αστέρα που δεν υπήρχε πριν (πιθανόν κομήτης) στον αστερισμό του Σκορπιού, και τότε διατύπωσε την αρχή ότι «οι αστέρες δεν είναι αιώνιοι στον ουρανό».

Είναι εφευρέτης του Αστρολάβου, το όργανο με τη βοήθεια του οποίου μέτρησε τις συντεταγμένες των αστέρων. Τελειοποίησε τη Διόπτρα, ένα όργανο που του επέτρεψε την εκτίμηση της φαινόμενης διαμέτρου Ηλίου και Σελήνης, την απόσταση και το πραγματικό μέγεθός τους. Επίσης τελειοποίησε πολλά παλαιότερα όργανα όπως ήταν ο Γνώμων, το Ηλιοτρόπιο κλπ. Θεωρείται ο πρώτος που διαίρεσε τους κύκλους των παραπάνω αστρονομικών οργάνων σε 360 μοίρες ενώ είναι ο πρώτος που κατασκεύασε Υδρόγειο σφαίρα.

Ο Μηχανισμός των Αντικυθήρων - ένα σύμπλεγμα οδοντωτών τροχών στο εσωτερικό του μηχανισμού αναπαριστούσε τη μεταβλητή γωνιακή ταχύτητα της Σελήνης -  φτιάχτηκε σύμφωνα με τη θεωρία του Ιππάρχου.

Το πολυπλοκότερο πάντως από τα γεωκεντρικά συστήματα δημιουργήθηκε από τον Κλαύδιο Πτολεμαίο (108-168 μ.Χ.) στην Αλεξάνδρεια το 2ο αιώνα μΧ.


Ο Κλαύδιος Πτολεμαίος ήταν βασικά ένας θεωρητικός ερευνητής που στήριξε τις απόψεις του σε μεγάλο βαθμό στις παρατηρήσεις και τα στοιχεία που είχε συγκεντρώσει ο Ίππαρχος 300 χρόνια νωρίτερα. Είναι γνωστός κυρίως για το μεγάλο έργο του, τη «Μεγάλη Μαθηματική Σύνταξη», γνωστή και ως Αλμαγέστη (από την ονομασία που της έδωσαν οι Άραβες), η οποία περιείχε τις εργασίες πολλών Ελλήνων αστρονόμων, καθώς και τις δικές του μελέτες σε συνολικά 13 τόμους.


Ο Πτολεμαίος τοποθέτησε τη Γη στο Κέντρο του Σύμπαντος, με το Φεγγάρι, Ερμή, Αφροδίτη, Ήλιο, Άρη, Δία και Κρόνο να περιφέρονται κυκλικά γύρω από τον πλανήτη μας. Το μοντέλο αυτό επέζησε για 1.900 χρόνια.

Η Μεγάλη Μαθηματική Σύνταξη του Κλαύδιου Πτολεμαίου, που εκτός από αστρονόμος ήταν γεωγράφος και μαθηματικός, θεωρήθηκε καθοριστικής σημασίας για περισσότερο από 1.400 χρόνια. Δεν υπαινίχθηκε απλώς ότι οι ουρανοί είναι σφαιρικοί, αλλά επέμεινε ότι έχουν ακριβώς το σχήμα της σφαίρας. Επειδή ο νυχτερινός ουρανός είχε το σχήμα τέλειου ημισφαιρίου, η Γη όφειλε να βρίσκεται στο κέντρο του σύμπαντος - στον φυσικό της τόπο σύμφωνα με την κοσμολογία του Αριστοτέλη. Περαιτέρω, η Γη του Πτολεμαίου δεν περιστρεφόταν γύρω από τον άξονα της: αν περιστρεφόταν τα σύννεφα και τα πουλιά θα έμεναν πίσω, μην μπορώντας να την ακολουθήσουν.

Η Αλμαγέστη επαναλάμβανε ένα μεγάλο μέρος από το έργο του Ίππαρχου. Μεταξύ άλλων, τη μέτρηση της γωνίας της εκλειπτικής, εκτιμήσεις των αποστάσεων της Γης από τη Σελήνη και τον Ήλιο κι έναν κατάλογο αστέρων. Ακόμα απαριθμούσε 44 αστερισμούς, στους οποίους ο Πτολεμαίος έδωσε το όνομα που χρησιμοποιείται ακόμα και σήμερα (για παράδειγμα Ωρίων και Λέων).

Η συμβολή του Πτολεμαίου που άσκησε τη μεγαλύτερη επιρροή ήταν η μαθηματική θεωρία του για τις πλανητικές κινήσεις. Επειδή οι τροχιές των πλανητών περί τον Ήλιο είναι σχεδόν κυκλικές, το γεωκεντρικό του σύστημα μπορούσε να προβλέπει με αποδεκτή ακρίβεια τις θέσεις τους. Με λίγα λόγια: οι πλανήτες περιφέρονταν σταθερά πάνω σε έναν τέλειο κύκλο, τον επίκυκλο. Το κέντρο αυτού του κύκλου περιφερόταν σταθερά πάνω σε έναν άλλο τέλειο κύκλο (τον φέροντα) που είχε ως κέντρο του τη Γη.

Δεξιά: Φαίνεται ο επίκυκλος ενός πλανήτη και η τοποθέτηση της Γης στο κέντρο του κύκλου

Ωστόσο για να εξηγήσει τη φαινόμενη μεταβλητή ταχύτητα της περιφοράς των πλανητών καθώς και τη μη τέλεια κυκλική τροχιά τους, ο Πτολεμαίος αναγκάστηκε να εισαγάγει περίπλοκα εργαλεία, όπως ένα σημείο που ονομάζει εξισωτή. Παρ' όλα αυτό η Αλμαγέστη δεν παύει να είναι ένα σημαντικό μαθηματικό επίτευγμα. Αρκεί να αναλογιστεί κανείς πως όλοι οι Ευρωπαίοι αστρονόμοι μέχρι την εποχή του Tycho Brahe ήταν πεπεισμένοι ότι οι σφαίρες που φέρουν τα ουράνια σώματα έχουν υλική υπόσταση.

Ο Πτολεμαίος ασχολήθηκε ακόμη με την αστρολογία και τη γεωγραφία. Η γεωγραφική πραγματεία του είχε στην κλασική γεωγραφία ανάλογη θέση με τη θέση της Αλμαγέστης στην κλασική αστρονομία.

Παρά ταύτα, πολλοί άνθρωποι πίστευαν σε μια επίπεδη Γη για πολλούς αιώνες. Από τότε λοιπόν η επίσημη άποψη ήταν ότι όσα είχαμε να μάθουμε για το Σύμπαν ήταν ήδη γνωστά. Η Γη θεωρούνταν το κέντρο του Σύμπαντος και οι ελάχιστοι που πρότειναν ιδέες, οι οποίες αργότερα αποδείχτηκαν πιο σωστές δεν ήταν παρά μεμονωμένες φωνές «βοώντων εν τη ερήμω». Και τότε μέσα σε ένα σχετικά μικρό χρονικό διάστημα ολόκληρος ο κλάδος της Αστρονομίας αλλά και όλης της επιστήμης επαναστατικοποιήθηκε από την εμφάνιση αρκετών μεγαλοφυών ανθρώπων. Σε αυτό βοήθησαν και οι εξερευνήσεις στον 16ο αιώνα και οι πεποιθήσεις αυτές σταμάτησαν.

Για να εκτιμήσουμε τα επιτεύγματα του Αριστοτέλη, πρέπει να καταλάβουμε ότι δεν είχε επιτευχθεί καμία σημαντική πρόοδος στην εικόνα του Κόσμου για 1900 χρόνια, έως ότου ο Νίκολας Κοπέρνικος ανακαλύψει ότι ο ήλιος είναι το κέντρο του ηλιακού μας συστήματος. Ακόμα και η μεγάλη πρόοδος που έγινε από το Κοπέρνικο, έγινε μέσα στο αριστοτελικό πλαίσιο και συνελήφθη σαν μια προσπάθεια της βελτίωσης των παρατηρήσεών του Αριστοτέλη για τις πλανητικές τροχιές.

Για τους περισσότερους αρχαίους αστρονόμους, οι ακριβείς προβλέψεις των θέσεων των πλανητών ήταν ισοδύναμες προς την κατανόηση του πως δουλεύει το Σύμπαν. Τα πιό μακριά απόμακρα αστέρια ήταν απλά το φόντο πάνω στο οποίο πραγματοποιείται η πλανητική δράση. Ο Πτολεμαίος, ο τελευταίος των μεγάλων Ελλήνων αστρονόμων της αρχαιότητας, ανέπτυξε ένα αποτελεσματικό σύστημα για τον Κόσμο στη "Μεγίστη Μαθηματική Σύνταξη" ή Αλμαγέστη . Η θεωρία του βασίστηκε αρκετά στην εργασία του προκατόχου του Ιππάρχου, έτσι ο Πτολεμαίος σχεδίασε ένα γεωκεντρικό μοντέλο ή με την Γη στο κέντρο, ένα μοντέλο που κράτησε για 1.900 έτη.

Ότι ο Πτολεμαίος μπόρεσε να τοποθετήσει τη Γη στο κέντρο του Κόσμου και να προβλέψει ικανοποιητικά τις θέσεις των πλανητών, οφειλόταν στην ικανότητά του ως μαθηματικός. Έτσι μπόρεσε να κάνει το μοντέλο του με τέτοιο τρόπο, ώστε να διατηρήσει συγχρόνως και την αρχαία ελληνική πεποίθηση ότι οι Ουρανοί ήταν τέλειοι -- κι έτσι ο κάθε πλανήτης να κινείται κατά μήκος μιας κυκλικής τροχιάς (η τέλεια καμπύλη με θεϊκή ιδιότητα) με σταθερή ταχύτητα. 

Οι μεγαλύτερες δυσκολίες που έπρεπε να υπερνικήσει εξηγούσαν τις μεταβαλλόμενες ταχύτητες και τις περιστασιακές ανάδρομες κινήσεις (από την ανατολή προς τη δύση) των πλανητών. Το έργο αυτό το ολοκλήρωσε βάζοντας τον πλανήτη να κινείται κατά μήκος ενός μικρού κύκλου, του ονομαζόμενου επίκυκλου, του οποίου το κέντρο κινιόταν ομοιόμορφα κατά μήκος ενός μεγαλύτερου κύκλου, που ονομάστηκε φέροντας ή οδηγός κύκλος, με τη Γη στο κέντρο του.

Όταν αυτό το σχέδιο κόντευε να ολοκληρωθεί, ο Πτολεμαίος κατάλαβε πως υπήρχαν κάποια λάθη και έτσι έκανε μερικές μικρές διορθώσεις. Πρώτον, τοποθέτησε τη Γη ελαφρώς πιο μακριά από το κέντρο του φέροντος κέντρου (Μια Γη που δεν βρίσκεται στο κέντρο αυτού του κύκλου, μοιάζει με το σημερινό σύστημα, όπου ο ήλιος βρίσκεται στο ένα κέντρο της έλλειψης. Και δεύτερον, τοποθέτησε το κέντρο της κίνησης του επίκυκλου να κινείται με μια σταθερή γωνιακή ταχύτητα γύρω από ένα τρίτο σημείο, το οποίο βρίσκεται στην αντίθετη πλευρά του κέντρου του φέροντος κύκλου από τη Γη. Αυτές οι τροποποιήσεις επέτρεψαν στον Πτολεμαίο, να προβλέψει τις θέσεις των πλανητών με λογική -- αν και κάθε άλλο παρά ιδανική -- ακρίβεια. 

Κατά τη διάρκεια του Μεσαίωνα δυστυχώς η περισσότερη από αυτήν την γνώση της Αρχαίας Ελλάδας για την αστροφυσική εξαφανίστηκε στην Ευρώπη, αν και κάποια γνώση συντηρήθηκε από τους Άραβες. Μόνο ένα αχνό φως ρίχτηκε μέσα σε αυτό το σκοτάδι από μορφωμένους μοναχούς, όπως ο πατέρας Bede στον 8ο αιώνα.

Η αναγέννηση όμως στην αστροφυσική δεν ήρθε, όταν οι αστρονόμοι μετέβαλαν το θεωρητικό πλαίσιο του Αριστοτέλη, με τις εργασίες του Γαλιλαίου στην αρχή του 17ου αιώνα. Η αληθινή αναγέννηση ήρθε μόνο κατά τη διάρκεια του 12ου και 13ου αιώνα, όταν ανακαλύφθηκαν  εκ νέου οι  εργασίες του Αριστοτέλη από τους ευρωπαίους μελετητές.

Η Υπατία (370 μ.Χ. - 415 μ.Χ. Αλεξάνδρεια) είναι η τελευταία φιλόσοφος και μαθηματικός της αρχαίας Ελλάδας. Ο πατέρας της, ο Θέωνας, ήταν κι αυτός μαθηματικός και αστρονόμος. Έγραψε σχόλια όχι μόνο για τα Μαθηματικά αλλά και για τον Αστρονομικό Κανόνα του Πτολεμαίου. Εκτός από τη φιλοσοφία και τα μαθηματικά, η Υπατία είχε ενδιαφέρον για τη μηχανική και την πρακτική τεχνολογία. Τα γράμματα του Συνέσιου περιέχουν σχέδια της για αρκετά επιστημονικά όργανα που περιλαμβάνουν κι έναν αστρολάβο. Ο αστρολάβος χρησιμοποιούταν για τη μέτρηση των θέσεων του άστρων, πλανητών και του ήλιου και για τον υπολογισμό της ώρας όπως και του ανερχόμενου ζωδίου του ζωδιακού.

Η Υπατία ήταν ο τελευταίος ειδωλολάτρης επιστήμονας του δυτικού κόσμου και ο θάνατός της συνέπεσε με τα τελευταία χρόνια της Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας. Και αφού από τότε δεν υπήρξαν σημαντικοί πρόοδοι στα μαθηματικά, την αστρονομία και τη φυσική σε όλο τη Δύση για άλλα 1000 χρόνια, η Υπατία έγινε σύμβολο του τέλους της αρχαίας επιστήμης. Μετά την Υπατία ήρθε το χάος και ο βαρβαρισμός των Σκοτεινών Χρόνων.


Πηγή..

Φως στο μυστήριο μεταφοράς ογκόλιθων στην αρχαιότητα! Γνώσεις και τεχνικές στις οποίες έχουμε πλήρη άγνοια.

ΕΝΑ ΑΠΙΣΤΕΥΤΟ ΜΕΓΑΛΙΘΙΚΟ ΜΝΗΜΕΙΟ ΣΤΗ ΦΛΟΡΙΝΤΑ ΤΩΝ ΗΠΑ (Coral Castle)



Η είσοδος
Με αυτό το άρθρο σκοπεύουμε να προκαλέσουμε τη λογική σας, σκοπεύουμε να ανατρέψουμε τις «βεβαιότητες» που αποκτά κάποιος ζώντας στο «περιορισμένο κόσμο της καθημερινότητας».
Αφορμή για αυτό το άρθρο είναι ένα παιδάκι 14 ετών. Βλέπει καθημερινά κάποια γιαπωνέζικα cartoon που λέγονται «Anime». Έτσι μου τα είπε. Μου είπε ακόμη ότι οι ήρωες έχουν απίστευτες ικανότητες και ξέρουν να χειρίζονται την αλχημεία. Με ρώτησε λοιπόν τι είναι αλχημεία και αν είναι δυνατόν ένας φυσιολογικός άνθρωπος να αποκτήσει τέτοιες ικανότητες. 

Όταν του είπα ότι «εγώ δεν τα πιστεύω αυτά τα πράγματα», απογοητεύτηκε πολύ. Κλείστηκε στον εαυτό του. Δεν μου μίλαγε. Κατάλαβα φυσικά ότι του γκρέμισα το όνειρό του. Όλα τα παιδιά αυτής της ηλικίας θα ήθελαν να έχουν υπέρ-φυσικές ικανότητες, όπως και εγώ άλλωστε όταν ήμουν μικρό παιδί.

Τότε θυμήθηκα ένα καταπληκτικό άρθρο, που διάβασα όταν ήμουν φοιτητής γεωλογίας στο πανεπιστήμιο Αθηνών. Αυτό το άρθρο αποδείκνυε πέρα πάσης αμφιβολίας ότι ο 14χρονος είχε δίκιο. Υπάρχουν άνθρωποι με απίστευτες ικανότητες. Η έρευνα που έκανα μετά τη συζήτηση με το παιδί με οδήγησε και σε άλλες περιπτώσεις «απίστευτων ανθρώπων». Οι απίστευτοι αυτοί άνθρωποι, ανήκουν σε όλες τις θρησκείες και σε όλους τους πολιτισμούς.
Σήμερα θα σας διηγηθώ την ιστορία του Edward Leedskalnin. Σας το λέω από πριν, όπως το συνηθίζω άλλωστε, η πρώτη μου αντίδραση όταν διάβασα για αυτόν ήταν το να τα απορρίψω όλα. Όπως θα δείτε και εσείς όμως τα κατορθώματά του είναι απίστευτα και όμως αληθινά.
Η ζωή του Edward Leedskalnin, καλύπτεται από μυστήριο. Ο ίδιος έχει φροντίσει να συσκωτίσει το παρρελθόν του. Ξέρουμε μόνο τα τυπικά. Μετανάστης από την Λετονία. Ύψος 1,60 περίπου και βάρος 50-60 κιλά. Μυστηριώδης, απόμακρος, με ελάχιστους φίλους. Όταν εργαζόταν δεν ήταν κανείς κοντά του. Και όταν λέμε κανείς, εννοούμε κανείς. Κανείς δεν κατάφερε να τον φωτογραφήσει ενώ «εργαζόταν».
Σαν να είχε τη «μαγική» ικανότητα να αντιλαμβάνεται πιθανούς κατασκόπους. Ο κ. Edward Leedskalnin, κάποια στιγμή το 1920 αποφάσισε να φτιάξει σε ένα κτήμα του στην Φλόριντα ένα μεγαλιθικό κάστρο. Ξεκίνησε να το κατασκευάζει. Κάποια στιγμή όμως έγινε αλλαγή στην πολεοδομία της περιοχής και ένας νέος δρόμος θα περνούσε από το κτήμα του, οπότε θα το απαλλοτρίωναν. Τότε αποφάσισε να μετακινήσει την ημιτελή αυτή κατασκευή 10 μίλια μακρύτερα στο Homestead, όπου και το ολοκλήρωσε και βρίσκεται μέχρι σήμερα προσελκύοντας τουρίστες απ' όλον τον κόσμο. Θα πείτε που είναι το περίεργο. Ο Edward ήθελε να αποδείξει ότι ένας άνθρωπος μόνος του μπορεί να κατασκευάσει ένα μεγαλιθικό μνημείο από πέτρες των 5-30 τόνων, χωρίς την βοήθεια συγχρόνων μηχανημάτων και άλλων ανθρώπων. Και το κατάφερε!
Ξεκίνησε να «κόβει» κοραλλιογενή βράχο μέσα από τη θάλασσα, να τους μεταφέρει, άγνωστο πως, μέχρι το κτήμα του. Είναι τρελό. Είναι όμως απόλυτα αληθινό. Κανείς δεν τον είδε ποτέ πως έκοβε τα βράχια μέσα από το βυθό της θάλασσας. Ακόμη και με τα σημερινά δεδομένα, το να κοπεί βράχος εντός της θάλασσας είναι πολύ δύσκολο έως αδύνατο. Όποιος επισκεφτεί όμως το κτήμα του και ειδικά αν είναι γεωλόγος καταλαβαίνει ότι ο βράχος από τον οποίο έφτιαξε το μνημείο του, είναι κοραλλιογενής βράχος. Σε ένα πολύ παλιό τεύχος υπήρχε και φωτογραφία από το βυθό, όπου φαίνονταν οι τομές από όπου αφαιρέθηκαν οι βράχοι. Δεν μπόρεσα όμως μέχρι τώρα να την βρω.
Φυσικά οι διάφοροι ερευνητές που ασχολούνται με αυτά τα θέματα προσπαθούσαν να «κλέψουν» το μυστικό του. Τον παρακολουθούσαν συστηματικά, τον ρωτούσαν πως το κάνει. Αυτός απέφευγε αυτές τις συζητήσεις. Όταν κάποιος τον ζόριζε πολύ, τότε του έδειχνε ένα χειροποίητο γερανό και κάτι χοντρά σχοινιά. Όπως και μια ρυμούλκα. Όσοι όμως γνωρίζουν από αυτά τα πράγματα, ξέρουν ότι ένας βράχος 10-20 τόνων, θέλει ειδικούς γερανούς, ειδικά συρματόσχοινα, ειδικά φορτηγά. Και όχι βέβαια οχήματα του 1930. Η εξ όρυξη ειδικά από τη θάλασσα απαιτεί βατραχανθρώπους, ειδικούς γερανούς και πολυμελές συνεργείο. Κανείς όμως δεν είδε ούτε γερανό, ούτε αυτοκίνητα, ούτε συνεργείο.
Μια μέρα ένας «περίεργος» γείτονας τον επισκέφτηκε και έμεινε για αρκετή μαζί με τον Edward, προκειμένου να μάθει και να δει πως το κατασκευάζει. Ο Edward λοιπόν άρχισε με σχοινιά και τροχαλίες να φορτώνει με μεγάλη δυσκολία ένα μικρό βράχο επάνω σε μια ρυμούλκα ενός τρακτέρ. Μετά από ώρες δουλειάς κατάφερε να βάλει μερικούς τέτοιους μικρούς βράχους στην ρυμούλκα – δεν έβαλε κανένα μεγάλο βράχο επάνω στη ρυμούλκα. Αφού ο περίεργος γείτονας ικανοποίησε την περιέργειά του έφυγε. Για κάποιο λόγο όμως μετά από λίγη ώρα ξαναγύρισε. Και τότε κυριολεκτικά τρελάθηκε. Αυτό τον ελάχιστο χρόνο που έλειπε, όλοι οι βράχοι και οι μεγάλοι είχαν ήδη τοποθετηθεί. Κατάλαβε λοιπόν ότι τα σχοινιά και οι τροχαλίες ήταν απλώς ένα καμουφλάζ για να ξεγελάει ο Edward τους περίεργους.
Οταν μετακίνησε ολόκληρο το οικοδόμημα στο Homestead, οι άνθρωποι της γειτονικής περιοχής είδαν κάποιους κοραλλένιους βράχους και ειδικά τους μικρούς να μεταφέρονται με ένα δανεισμένο φορτηγό, αλλά κανείς δεν ξέρει πως ο Leedskalnin τους ανέβασε και τους κατέβασε από το όχημα.
Όταν ρωτήθηκε ο ίδιος για το πώς έφτασε στο κατόρθωμά του ο Leedskalnin απάντησε απλά ότι κατανοούσε τους νόμους του βάρους και της μηχανικής των μοχλών. Αναφέρεται ότι δήλωσε, "Ανακάλυψα τα μυστικά των πυραμίδων. Βρήκα το πώς οι Αιγύπτιοι και οι αρχαίοι κατασκευαστές του Περού, του Γιουκατάν και της Ασίας, με τη χρήση μονάχα πρωτόγονων εργαλείων, σήκωσαν και τοποθέτησαν τεράστιους ογκόλιθους που ζύγιζαν πολλούς τόνους."

Ο Edward Leedskalnin διαφωνούσε κατηγορηματικά με τη μοντέρνα επιστήμη και ισχυριζόταν ότι οι επιστήμονες ήταν λάθος, ενώ η ' φύση είναι απλή'. Πίστευε πως η ύλη αποτελείται από ξεχωριστούς μαγνήτες και πως η κίνηση αυτών των μαγνητών μέσα στην ύλη και μέσα στον χώρο προκαλεί μετρήσιμα φαινόμενα, τον μαγνητισμό και τον ηλεκτρισμό. Αυτές οι έννοιες 'περιλάμβαναν τη σχέση της Γης με ουράνιες ευθυγραμμίσεις.' Ισχυρίστηκε πως είχε δει χάντρες από φως που πίστευε πως ήταν η φυσική παρουσία του μαγνητισμού της φύσης και της δύναμης της ζωής, ή αυτό που σήμερα ονομάζουμε ως ενέργεια Chi."

Ο Edward Leedskalnin έγραψε διάφορα φυλλάδια που τα πουλούσε σε τουρίστες καθώς θαύμαζαν την κατασκευή του. Ένα από αυτά, με το όνομα 'Μαγνητικό Ρεύμα' (Magnetic Current) μπορεί να το διαβάσει κανείς στο Διαδίκτυο (paranormal.about.com). Στο φυλλάδιο αυτό αποκαλύπτει τα αποτελέσματα πειραμάτων με μαγνήτες που έκανε για δύο χρόνια. Ίσως να αποκαλύπτει τα μυστικά της ανύψωσης όταν γράφει:

"Ο πραγματικός μαγνήτης είναι η ουσία που κυκλοφορεί μέσα στο μέταλλο. Κάθε σωματίδιο στην ουσία αυτή είναι ένας ξεχωριστός μαγνήτης από μόνος του, και ο Βόρειος και ο Νότιος Πόλος είναι ξεχωριστοί μαγνήτες. Είναι τόσο μικροί που μπορούν να διαπεράσουν οτιδήποτε. Στην πραγματικότητα μπορούν ευκολότερα να περάσουν μέσα από το μέταλλο απ' όσο μπορούν να περάσουν μέσα από τον αέρα. Βρίσκονται σε συνεχή κίνηση, με αντίθετη κατεύθυνση μεταξύ τους και εάν οδηγηθούν στα σωστά κανάλια παρέχουν αέναη ισχύ." 


Στη γειτονιά που έμενε κυκλοφορούσαν διάφορες φήμες. Μια από αυτές έλεγε ότι κάποιοι περίεργοι γείτονες κατάφεραν να δουν πως ο Leedskalnin μετακίνησε τις πέτρες. Λένε ότι ακούμπησε τα χέρια του στην πέτρα που ήθελε να σηκώσει και άρχισε να τραγουδάει. Με κάποιον περίεργο τρόπο αυτό έκανε τις τεράστιες πέτρες να ανυψωθούν.
Κάποια άλλη φήμη που δημοσιεύτηκε στο περιοδικό Fate έλεγε: «κάποιοι έφηβοι που τον κατασκόπευαν ισχυρίστηκαν πως τον είδαν ένα απόγευμα να «αιωρεί κοραλλένιους ογκόλιθους στον αέρα σα να ήταν μπαλόνια με υδρογόνο», αλλά κανείς δεν τους πήρε στα σοβαρά.»

Τι να πιστέψεις και τι να απορρίψεις. Εγώ έχω πειστεί. Μπείτε και εσείς στο google Earth (Συντεταγμένες: 25,30'02.06''Β ΚΑΙ 80, 26'39.47''Δ) να δείτε το μεγαλιθικό μνημείο του. Δεν θα μάθουμε ποτέ πως το έφτιαξε. Όπως δεν θα μάθουμε ποτε γιατί απέκρυψε το μυστικό. Ο Leedskalnin πήρε τα μυστικά μαζί του στον τάφο του το 1951.
Δείτε και αυτό:


Αυτή είναι η είσοδος του μεγαλιθικού μνημείου. Ο βράχος που βλέπεται είναι μια περιστρεφόμενη πόρτα, πρέπει να ζυγίζει περίπου 5-6 τόνους και ανοιγοκλείνει με το απλό σπρώξιμο ενός κοινού ανθρώπου. Είναι τόσο τέλεια ζυγισμένη, που λένε ότι και ένας έφηβος μπορεί να την μετακινήσει. Προσέξτε με πόσο τέλειο τρόπο είναι κομμένες.

Εδώ ο Edward μέσα στο «βραχόκηπό» του. Οι ημισέληνοι που βλέπετε πίσω είναι τέλεια τοποθετημένες πάνω σε ένα βράχο ύψους 5 μέτρων περίπου. Σκεφτείτε τι κόπο και πόση εργασία χρειάζεται για να ταιριάξει η ημισέληνος στη βάση της.


Εδώ είναι ο Edward δίπλα σε ένα τεράστιο βράχο και έχει γράψει τα εξής:
Γεννήθηκε το 1887 στην Λετονία
Κατασκευάστηκε το 1928
Μετακινήθηκε το 1939






Ποιος μπορεί να το κόψει, να το μεταφέρει και να το σκαλίσει; Προσέξτε το εσωτερικό σκάλισμα. Προκειμένου να μην φεύγει το νερό, γιατί ο κοραλλιογενής βράχος είναι υδατοδιαπερατός, έχει επικαλυφθεί εσωτερικά με ειδική τσιμεντένια μόνωση.






Προσέξτε το τέλειο ταίριασμα των τεράστιων βράχων.



Η τροχαλία που υποτίθεται σήκωνε αυτούς τους βράχους. Όποιος θέλει μπορεί να το πιστέψει.!!!!




Ο Edward επι το έργον….Το αστείο είναι πως μετακινούνταν ο γερανός με τον βράχο μαζί.


Μακέτα του βραχόκηπου του Edward.


Ο «γίγαντας» Edward

Όπως προείπαμε ο περίεργος αυτός Edward Leedskalnin έκανε πειράματα με μαγνήτες. Σύμφωνα όμως με τη σημερινή φυσική όλα αυτά ήταν «κουταμαρίτσες». Στο link που βλέπετε http://www.peswiki.com/index.php/Directory:Leedskalnin_Magnetic_Currents:Monsieur_Bonheur θα βρείτε πληροφορίες για τα πειράματά του. Μελετήστε τα και στείλτε μας τα συμπεράσματά σας να τα δημοσιεύσουμε.
Εδώ μπορείτε να δείτε σχετικά βίντεο http://coralcastle.com/links/

Οι επόμενες φωτογραφίες που βλέπετε δεν έχουν σχέση με τον Edward. Είναι όμως φωτογραφίες από ιερογλυφικά της Αιγύπτου. Αυτές οι φωτογραφίες συνήθως θεωρούνται πλαστές και δεν σχολιάζονται από τους «αιγυπτιολόγους». Οι αιγυπτιολόγοι ψάχνουν στα «επίσημα» site, στα «επίσημα»βιβλία και συνήθως αυτές οι φωτογραφίες δεν υπάρχουν εκεί. Προσέξτε τις. Δεν είναι ούτε τελετουργικά σκεύη, ούτε δημιουργήματα πρωτόγονων, της παλαιολιθικής και της νεολιθικής εποχής. Κάποιοι γνωρίζουν πολλά αλλά τα αποκρύπτουν από εμάς τους «φτωχούς» και «αδαείς».



(Οι δύο παραπάνω φωτογραφίες είχαν δημοσιευθεί παλιά σε περιοδικό)
http://eleftheri-epistimi.blogspot.com

Η μουσική των Ουρανίων Σφαιρών

   



   Πολλούς αιώνες πριν η ΝΑΣΑ αποδείξει την ύπαρξη την Μουσικής στο Σύμπαν, ο Πλάτων ονόμαζε την μουσική ως την ομορφιά του Σύμπαντος κι έλεγε ότι η «η Μουσική είναι η κίνηση του ήχου για να φτάσει την ψυχή και να της διδάξει την αρετή», ότι «η μουσική είναι ένας ηθικός κανόνας. Δίνει ψυχή στο σύμπαν, φτερά στη σκέψη, απογειώνει τη φαντασία, χαρίζει χαρά στη λύπη και ζωή στα πάντα". Πιο πριν όμως ο Πυθαγόρας ο Σάμιος, αυτός ο μέγιστος των μεγίστων φιλόσοφος, μαθηματικός, γεωμέτρης και μουσικός, είχε φτάσει σε τέτοιο επίπεδο ευαισθησίας ώστε ν’ ακούει (όχι βέβαια με τα φυσικά αυτιά) τη συμφωνία του ουρανού, τη μουσική των ουράνιων σφαιρών και 6 αιώνες π.Χ. από τον Κρότωνα της Ιταλίας αυτός και οι μαθητές του “ θεμελίωναν την θεωρία τους για τους αριθμούς. «κατὰ δὴ τοὺς Πυθαγορικοὺς πρεσβευτέα τὰ τῶν ἀριθμῶν ὡς ἀρχὴ καὶ πηγὴ καὶ ῥίζα τῶν πάντων».


Ανακάλυπταν τις αρμονικές σχέσεις των αριθμών στη μουσική και βάσει αυτών ερμήνευσαν τον Σύμπαντα Κόσμο. Η μουσική για τους Πυθαγόρειους ήταν πάνω από όλα μαθηματικά. (σ.σ. Διαβάστε το άρθρο μας: Η τεράστια σημασία της μουσικής για τους Πυθαγόρειους). Η ουσία της ήταν οι αριθμοί και η ομορφιά της η έκφραση των αρμονικών σχέσεων των αριθμών, «τοὺς ἐν τοῖς ἀριθμοῖς ἁρμονικοὺς λόγους ἐννοῶν καὶ τὸ ἐν αὐτοῖς ἀκουστὸν ἀκούειν ἔλεγε τῆς ἁρμονίας». Η μουσική ήταν ακόμα η εικόνα της ουράνιας αρμονίας. Οι αρμονικές σχέσεις των αριθμών μεταφέρονταν στους πλανήτες. Οι πλανήτες καθώς περιστρέφονται – δίδασκε – παράγουν διάφορους μουσικούς ήχους, «αρμονία των σφαιρών», που δεν τους ακούμε” : «Εστίν ουν η ουσία των πραγμάτων αρμονία και αριθμός σφαιρών στρεφομένων»!!


2.500+ έτη μετά, στο σήμερα, η σύγχρονη επιστήμη έχει απόδειξη μέχρι κεραίας όλα όσα έλεγαν ο Πλάτων και ο Πυθαγόρας για την μουσική των ουράνιων σφαιρών.


Όπως μας λέγει ο Ιάμβλιχος, στο «Περί Πυθαγόρειου βίου, 938 – 958», ο Πυθαγόρας χρησιμοποιώντας κάποιον άρρητο και δυσκολονόητο θεϊκό τρόπο, τέντωνε την ακοή του και προσήλωνε τον νου του στις «μεταρσίαις» (υπερκόσμιες) «τοῦ κόσμου συμφωνίαις», ακούοντας μυστικά, όπως έδειχνε, μόνον αυτός και κατανοώντας την καθολική των σφαιρών και των κατ’ αυτάς κινούμενων αστέρων αρμονία, που ήταν κάτι πληρέστερο από εκείνη των θνητών και απέδιδε «κατακορέστερον μέλος». Η υπερκόσμια αυτή συμφωνία, έλεγε, είναι αποτέλεσμα «ἐξ ἀνομοίων μὲν καὶ ποικίλως διαφερόντων ῥοιζημάτων ταχῶν τε καὶ μεγεθῶν καὶ ἐποχήσεων» (εξ ανόμοιων μεν και ποικίλων ταχύτατων ήχων και μεγεθών και συνακόλουθων στοιχείων), που έχουν αναμεταξύ τους εναρμονισθεί με κάποια μουσική διάταξη, αποτελούμενη από κίνηση και μελωδικότητα περιστροφή άμα και ποικιλόμορφη ωραιότητα. Από την υπερκόσμια αυτή συμφωνία εμπνεόμενος, σαν να είχε βάλει σε τάξη και αυτή λογική του νου του, όπως όταν μιλούμε για άσκηση σωματική, επινοούσε όσο ήταν δυνατόν κάποιες εικόνες ίδιες με αυτές που έβλεπε, τις οποίες παρείχε στους μαθητές του μιμούμενος με τα μουσικά όργανα και την φωνή την υπερκόσμια συμφωνία. Γιατί σε αυτόν μόνον από όλους τους ανθρώπους της γης θεωρούσε ότι ήταν κατανοητοί και μπορούσε να ακουσθούν οι κοσμικοί αυτοί φθόγγοι.


Εάν σταθούμε για λίγο στην γεωμετρική και μαθηματική πλευρά του θέματος θα παρατηρήσουμε ότι υπάρχουν 5 συμμετρικά πολύεδρα. Ο μέγας Πλάτων έλεγε ότι αυτά τα πολύεδρα είναι οι βασικοί δομικοί κρίκοι, τα πλέον σημαντικά δομικά στοιχεία στην δημιουργία του σύμπαντος. Ο Kepler που μελέτησε τα έργα των αρχαίων Ελλήνων και ιδιαίτερα του Πλάτωνα παρατήρησε με τις μετέπειτα έρευνές του, ότι οι τροχιές των πλανητών, και φυσικά της Χθονός – Γης, “γράφουν” την περιφέρεια συγκεκριμένων πολυέδρων. Για παράδειγμα η τροχιά του Άρεως γράφει την περιφέρεια ενός τετράεδρου (Πυρ). Η τροχιά του Διός γράφει την περιφέρεια ενός κύβου (γη). Η τροχιά της Αφροδίτης γράφει την περιφέρεια ενός οκτάεδρου (Αήρ). Η τροχιά της Γης γράφει την περιφέρεια ενός εικοσάεδρου (Ύδωρ). Και τα πράγματα δεν σταματούν εκεί : οι αρχαίου Έλληνες ταύτιζαν τα ουράνια σώματα ή ορθά τις τροχιές του με τις νότες της μουσικής, ήτοι ΝΤΟ, ΡΕ, ΜΙ, ΦΑ, ΣΟΛ, ΛΑ ΣΙ, ΝΤΟ, δηλαδή με τους νόμους της μουσικής. Κάτι που έχει επαληθευθεί από σύγχρονους επιστήμονες, ότι δηλαδή συγκεκριμένες νότες αποδίδουν συγκεκριμένα γεωμετρικά σχήματα – στερεά.


πηγή: Κεφάλας Ευστάθιος [27/12/20010]


                   Η μουσική της ουράνιας σφαίρας του Ηλίου!





οι αστρονόμοι του Τμήματος Ηλιακής Φυσικής του Πανεπιστημίου του Σέφιλντ καταγράφουν τους ήχους που παράγουν τα μαγνητικά κυκλώματα στην εξωτερική στιβάδα της ατμόσφαιρας του ήλιου που πάλλονται σαν χορδές μουσικών οργάνων! Οι αστρονόμοι κατάφεραν να μετατρέψουν αυτούς τους Παλμούς σε ήχους και ιδού το αποτέλεσμα στο παραπάνω βίντεο.





Η μουσική της ουράνιας σφαίρας της Γης!









             Η μουσική της ουράνιας σφαίρας του Πλούτωνα!







                      Η μουσική της ουράνιας σφαίρας του Δία!







Συναρπαστική καταγραφή των ήχων του Δία (ηλεκτρομαγνητικές «φωνές») από το Voyager της NASA. Οι σύνθετες αλληλεπιδράσεις ηλεκτρομαγνητικά φορτισμένων σωματιδίων που προέρχονται από τον ηλιακό άνεμο, την πλανητική μαγνητόσφαιρα κλπ. δημιουργούν «ηχοτόπους δονήσεων». Φαίνεται πολύ ενδιαφέρον, ακόμα και τρομακτικό. Ο Δίας ως επί το πλείστον αποτελείται από υδρογόνο και ήλιο. Ολόκληρος ο πλανήτης, είναι κατασκευασμένος από αέριο, και δεν έχει στερεή επιφάνεια κάτω από την ατμόσφαιρα. Οι πιέσεις και θερμοκρασίες στο βάθος του Δία είναι τόσο υψηλές που τα αέρια υφίστανται μια σταδιακή μετατροπή σε υγρά που με την σειρά τους συμπυκνώνονται σταδιακά σε ένα μεταλλικό “πλάσμα” στο οποίο τα μόρια έχουν χάσει τα εξωτερικά τους ηλεκτρόνια.



Η μουσική της ουράνιας σφαίρας του Κρόνου!






                  Η μουσική της ουράνιας σφαίρας του Ουρανού!





Πηγή: ΕΛΛΗΝΙΚΟ ΑΡΧΕΙΟ

Τα μυστικά του νερού !

Τό νερό ἀκούει, διαβάζει, αἰσθάνεται
                Οἱ κρύσταλλοι εἶναι μία στερεά οὐσία τῆς ὁποίας τά ἄτομα καί τά μόρια ἐμφανίζουν μία δομημένη διάταξη. Κρυστάλλους συναντᾶμε στό χιόνι στόν χαλαζία, καί σέ φυσικά ὀρυκτά ὅπως τά διαμάντια , τό ἁλάτι κ.ἅ
                Εἰδικά οἱ κρύσταλλοι τοῦ χιονιοῦ ἐπειδή σχηματοποιοῦνται κάτω ὑπό ὠρισμένες συνθῆκες δέν ὁμοιάζουν μεταξύ των, ὅπως ἀκριβῶς καί τά πρόσωπα τῶν ἀνθρώπων. Οἱ κρύσταλλοι τοῦ νεροῦ εἶναι τό πρόσωπό του.
                Τό 1994 ὁ Ἰάπωνας ἐπιστήμων Δρ. Μασάρου Ἐμότο ξεκίνησε μία σειρά πειραμάτων ἐμπνεόμενος ἀπό τίς νιφάδες τοῦ χιονιοῦ πού ἡ κρυσταλλοδομή κάθε μίας εἶναι διαφορετική ἀπό τήν ἄλλη. Ἔτσι ἄρχισε νά καταψύχει δείγματα νεροῦ καί νά τά φωτογραφίζει πρίν προλάβουν νά λιώσουν μέ φωτογραφική μηχανή μεγάλης ταχύτητος ἐνσωματωμένη σέ μικροσκόπιο.
         Μετά ἀπό πολυετῆ ἔρευνα τά ἀποτελέσματα ἦσαν ἐντυπωσιακά. Παρατήρησε ὅτι ἡ κρυσταλλοδομή τοῦ νεροῦ ἐπηρεάζεται ἀπό τούς ἤχους, δηλαδή τρόπον τινά τό νερό ἀκούει.
          Ἐν προκειμένῳ, ἔβαλε σέ ἕνα ποτήρι νερό νά ἀκούει κλασική μουσική καί συγκεκριμένα τήν «Ποιμενική Συμφωνία» τοῦ Μπετόβεν καί μετά φωτογράφισε τήν κρυσταλλοδομή τοῦ νεροῦ. Τό ἀποτέλεσμα ἦτο μοναδικό. Ἕνας πανέμορφος, κατάλευκος, ἑξάεδρος κρύσταλλος ἐνεφανίσθη στήν φωτογραφία. Τό πρόσωπο τοῦ νεροῦ ἔλαμπε !! Τό πείραμα συνεχίσθηκε καί μέ ἄλλα κλασσικά ἔργα πού σχηματοποιοῦσαν διαφορετικά τήν κρυσταλλοδομή  τοῦ νεροῦ. Ἄρα τό νερό ἀρέσκεται νά ἀκούει κλασική μουσική καί μάλιστα ἔχει καί προτιμήσεις.
                Ὁ Ἐμότο ὅμως δέν σταμάτησε ἐκεῖ. Ἔβαλε στό ποτήρι αὐτό πού ἄκουσε τό ἔργο τοῦ Μπετόβεν, νά ἀκούση μουσική Heavy Metal. Ἡ φωτογράφησις πού ἀκολούθησε κατέδειξε ἀνάγλυφα τήν γκριμάτσα στό πρόσωπο τοῦ νεροῦ. Ἐξαίφνης, ὁ ἑξάεδρος φωτεινός κρύσταλλος διασπάθηκε κυριολεκτικά σέ κομμάτια. Προφανῶς, ἡ μουσική αὐτή δέν ἀρέσει στό νερό.
                Ἄρα, τό νερό ἀκούει μουσική κί ἀντιδρᾶ κατά προτίμηση στά ἀκούσματα καί τά φανερώνει στήν κρυσταλλοδομή του, ἄλλοτε χαμογελώντας μέ τέλεια γεωμετρικά σχήματα κι ἄλλοτε μελαγχολώντας μέ κατήφεια ἀρρωσταίνει .
                 Ὅμως τό νερό δέν ἀκούει μόνο μουσική ἀλλά καταλαβαίνει καί τήν ὁμιλία μας, πού ἐκφέρεται μέ τήν ἀνάλογη ψυχική μας φόρτιση. Ὁ Ἐμότο συνέχισε τά πειράματά του βάζοντας σέ δυό ποτήρια νερό καί στό ἕνα νά τοῦ λένε ὡραῖα λόγια ὅπως «ἀγάπη, ἐκτίμηση» καί στό ἄλλο «θά σέ σκοτώσω, μέ ἀηδιάζεις». Τό ἀποτέλεσμα τῆς φωτογράφησης ἦτο μοναδικό. Ἕνας πανέμορφος ἑξάεδρος ρόζ ἀποχρώσεως κρύσταλλος ἐνεφανίσθη στήν πρώτη περίπτωση, ἐνῶ στήν δευτέρα μέ τίς ὕβρεις καί τόν θυμό ὁ κρύσταλλος παραμορφώθηκε καί κατεστράφη ὁλοσχερῶς σέ ἄμορφη μάζα.
       Στήν διάλεξη τοῦ ἐπιστήμονα κάποιος ἀκροατής εἶπε ὅτι ἔκανεπείραμα μέ βρασμένο ρύζι, βάζοντας τό βρασμένο ρύζι σέ δυό ἴδια γυάλινα δοχεῖα. Στό ἕνα ἔλεγε ἐπί ἕνα μήνα «εὐχαριστῶ» καί στό ἄλλο«Ἠλίθιο». Τό ἀποτέλεσμα ἦτο μοναδικό, τό πρῶτο ρύζι ἐζυμώθη ἄριστα μέ πλούσιο κι ὡραῖο ἄρωμα, ἐνῶ τό ἄλλο ἔγινε μαῦρο καί σάπισε. Ἴσως, δέν εἶναι τυχαῖο ὅτι οἱ οἰνοπαραγωγοί ὀνομάζουν τό «ξύδι» «γλυκάδι» διότι ἀπαγορεῦται νά εἰπωθῆ  μέσα στά κελάρια μέ βαρέλια κρασιοῦ ἡ λέξις «ξύδι» διότι τό κρασί ἀκούει. Ἐπίσης ἡ ὀρθόδοξη παράδοσίς μας λέει νά κάνουμε τήν προσευχή μας πρίν φᾶμε εὐλογώντας τόν Θεό χωρίς νά μᾶς ἐξηγεῖ τηνθετική ἐπίδραση τῆς προσευχῆς στό φαγητό. Τέλος ἡ σοφή λαϊκή μας παράδοσίς μας νουθετεῖ λέγοντας ὅταν ἔχουμε νεῦρα καί εἴμαστε θυμωμένοι νά μήν τρῶμε γιατί θά μᾶς κάτσει τό φαϊ στό στομάχι.
                Τά πειράματα ἀπέδειξαν ὅτι τό νερό ἀκούει. Ὁ Ἐμότο ὅμως δέν σταμάτησε ἐκεῖ. Διερωτήθη ἄν μπορεῖ τό νερό ἀκόμα καί νά διαβάσει. Ἔτσι κόλλησε σέ ἕνα φιαλίδιο μέ δεῖγμα νεροῦ μία ἐτικέτα μέ τήν λέξι «Ἠλίθιο» καί στό ἄλλο φιαλίδιο μέ δεῖγμα νεροῦ κόλλησε τήν ἐτικέτα «Εὐχαριστῶ». Τό νερό ἦτο ἀπεσταγμένο ὅπως καί στά ὑπόλοιπα πειράματα μέ τήν μουσική. Τά ἄφησε ὅλη τήν νύχτα καί τήν ἑπομένη πού ἔγινε ἡ φωτογράφιση τό νερό ἀντέδρασε ὅπως καί στήν περίπτωση τῆς ὁμιλίας. Ἄρα τό νερό ὄχι μόνο ἀκούει ἀλλά καί διαβάζει.
                Τά πειράματα τοῦ Ἐμότο ἐπεκτάθηκαν καί στόν χῶρο τῆς ἀνθρωπίνης συνειδήσεως. Ὁ Ἐμότο φωτοφράφισε τό νερό μίας βρύσης στήν περιοχή Κόμπε τοῦ Χάνσιν-Ἀουάτζι πού ἔγινε σεισμός. Ὁ φόβος καί ὁ πανικός τῶν κατοίκων ἦτο καταγεγραμένος στήν κρυσταλλοδομή τοῦ νεροῦ. ΕΚΠΛΗΚΤΙΚΟ ! Ἡ ἀνθρώπινη συνείδησις κατεγράφη στό νερό. Μετά ἀπό μῆνες ὅταν ἡ περιοχή μέ τήν ἀμέριστη βοήθεια τοῦ κόσμου ὀρθοπόδησε, ἡ κρυσταλλοδομή τοῦ νεροῦ τῆς συγκεκριμένης βρύσης εἶχε μορφοποιηθῆ σέ ἕνα ἑξάγωνο ἀστέρι.
                Τά πειράματα λοιπόν τοῦ Ἐμότο ἀπέδειξαν ὅτι τό νερό ἀποθηκεύει καί μεταδίδει πληροφορίες μέσω τῶν κρυσταλλοδομῶν του. Οἱ εἰκόνες, οἱ ἦχοι, ἡ ὁμιλία, οἱ σκέψεις, ἀποκρυσταλλώνονται στήν μοριακή δομή τοῦ νεροῦ καί μεταφέρονται ἐσαεί. Ὁ  Γάλλος δρ. Jacques Benveniste (1935-2004) στό τέλος τῆς δεκαετίας τοῦ ΄80, ἀπέδειξε ὅτι τό νερό καταγράφει πληροφορίες δηλ. διαθέτει ἀξιόπιστη μνήμη.


Ὑγεία - Ἄνθρωπος - Νερό
                Ἐκ πρώτης ὄψεως, ἀρχίζουμε νά καταλαβαίνουμε ὅτι οἱ ἦχοι, εἴτε ὁμιλία εἴτε μουσική, οἱ εἰκόνες ἀλλά καί ἡ συνείδησις τοῦ ἀνθρώπου (σκεπτομορφές) ἐπιδροῦν στήν δομή τοῦ νεροῦ καί τήν μορφοποιοῦν. Κατά συνέπειαν τά ἀποτελέσματα τῆς συμπεριφορᾶς τοῦ νεροῦ στόν ἄνθρωπο, δεδομένου ὅτι ἀποτελούμαστε ἀπό 70% νερό καί μάλιστα ὁ ἐγκέφαλός μας ἀπό 80% ἐνῶ στήν ἐμβυακή μας κατάσταση ἀπό 90%νερό γίνονται ἄμεσα ἀντιληπτά.
                Ὁ Βιεννέζος φυσικός καί ἠλεκτρονικός Erich Korbler (1938-1994) ἀσχολήθηκε μέ τήν ἀλληλεπίδραση τῶν πληροφοριῶν πού προέρχονται ἀπό ἕνα βιολογικό σύστημα ὅπως ὁ ἄνθρωπος, μέ γεωμετρικά σχήματα. Κατέληξε ὅτι τά γεωμετρικά σχήματα, τόσο στό δέρμα (tattoo) ὅσο καί ἐκτός (θεραπευτικά σύμβολα, πεντάκτινος ἀστήρ τῶν Πυθαγορείων) μεταφέρουν συγκεκριμένες πληροφορίες στόν ἄνθρωπο διότι λειτουργοῦν ὡς φίλτρα δηλ. ἐπιλέγουν μέσα ἀπό τό κοσμικό γίγνεσθαι συγκεκριμένες πληροφορίες-ἐνέργειες.
                 Ἐν προκειμένω, ἡ ἐνδυμασία μας, τά στίγματα (tattoo), καθώς καί ὁ περιβάλλων χῶρος, οἱ σκηνές βίας ἐπηρεάζουν τήν κρυσταλλοδομή τοῦ νεροῦ μας. Δέν εῖναι τυχαῖο ὅτι στίς ἀρχαῖες τραγωδίες ἀπηγορεύοντο αὐστηρῶς ἐπί σκηνῆς οἱ σκηνές βίας καί τό στιγματίζειν ἦτο βαρβαρική συνήθεια.
          Ἄρα, εὐθέως γίνεται ἀντιληπτό, πόσο μεγάλη σημασία ἔχει ἡ προγενετική παιδεία γιά τήν σωστή ὀργανογέννεση, διαμόρφωση τοῦ ἐμβρύου τήν ὥρα τῆς κυοφορίας. Ἡ ἐγκυμονοῦσα μητέρα δέν πρέπει νά βλέπει ἄσχημες εἰκόνες, νά φοβᾶται, νά ἀγχώνεται, νά μαλώνει, νά ἀκούει σκληρή μουσική διότι ὁ ἀμνιακός σάκος ἀλλάζει τήν κρυσταλλοδομή του καί κάτ ΄ἐπέκταση τό ἔμβρυο ὑφίσταται πολλά δεινά.
                Φυσικά αὐτό ἰσχύει γιά ὅλους, πού δυστυχῶς μαθαίνουμε νά ζοῦμε σέ ἕνα περιβάλλον πού ἑκατέρωθεν ἐκτοξεύονται ὕβρεις, καί σέ συνδυασμό μέ τό ἄγχος τά νεῦρα καί τόν φόβο ἀλλάζουν τήν δομή τοῦ νεροῦ μας, τήν μολύνουν, τήν ἀλλοιώνουν καί κάτ΄ ἐπέκταση εἴμεθα εὐάλωτοι σέ ἀσθένειες ὅπως ὁ καρκίνος.
                Γιά νά εἴμεθα ὑγιεῖς ὀφείλουμε νά προσέχουμε δυό παραμέτρους τήν καθαρότητα τοῦ νεροῦ μας καί τήν σωστή του γεωμετρική δομή. Γιά τήν πρώτη παράμετρο ὅλοι οἱ ἰατροί ἀλλά καί ἡ θρησκεία μας συνιστοῦν δίαιτες πού ἀποτοξινώνουν τό σῶμα. Ἡ ἀποτοξίνωσις στόν ὀργανισμό μας γίνεται πάντα μέ τήν βοήθεια τοῦ νεροῦ μέσω τῶν ὀργάνων τοῦ σώματός μας (νεφρά, πνεύμονες, ἔντερο). Τό νερό πού δέν εἶναι τρεχούμενο ἀλλά στάσιμο ἀλλοιώνεται μολύνεται ὅπως στά ἕλη κατά συνέπεια ὀφείλουμε νά διατηροῦμε τό νερό τοῦ σώματός μας ἐν κινήσει γιά νά εἴμαστε ὑγιεῖς. Πῶς ; Πίνοντας πολύ νερό ἀνανεώνουμε τό νερό μας.
                Στήν δευτέρα παράμετρο δηλ. τῆς διατηρήσεως τῆς σωστῆς γεωμετρικῆς κρυσταλλοδομῆς ὀφείλουμε νά ἀκοῦμε ὡραία μουσική, νά συμπεριφερόμαστε μέ εὐπρέπεια, καλοσύνη, νά εἴμεθα εὐπροσήγοροι, προσηνεῖς τόσο ἐμεῖς ἀπέναντι στούς ἄλλους ὅσο καί αὐτοί πρός ἐμᾶς. Ἐπίσης νά προσευχώμεθα καθημερινῶς, τήν ὥρα τοῦ φαγητοῦ, ὅπως ἀκριβῶς ἔπρατταν οἱ Πυθαγόρειοι ἀλλά καί ὅπως ἡ ὀρθόδοξος παράδοσις συνιστᾶ.


Νερό - Θρησκεία
                Ἔχουμε σίγουρα ὅλοι ἀκούσει γιά τό θέμα τοῦ ἁγιασμοῦ πού φυλᾶμε σέ ἕνα ποτήρι νερό ἤ γιά τήν ἡμέρα τῶν Θεοφανίων πού γίνεται ὁ ἁγιασμός τῶν ὑδάτων. Γιατί ἡ ὀρθόδοξη Παράδοσις βαπτίζει ἐν ὕδατι ὅπως ἔλεγε καί ὁ Ἰωάννης ὁ Πρόδρομος καί γιατί οἱ Πυθαγόρειοι χρησιμοποιοῦσαν τά λεγόμενα βαλανεῖα ὅπου ἐντός τῶν ἱερῶν ὑδάτων ἀπέρριπταν τούς ρύπους τόσο τοῦ σώματος ὅσο καί τῆς ψυχῆς;
                Ὁ  Ἰάπωνας ἐπιστήμων Δρ. Μασάρου Ἐμότο συνέχισε τά πειράματα μέ τό νερό προχωρώντας καί στό θρησκευτικό ἐπίπεδο παρατηρώντας τήν ἀντίδρασι τοῦ νεροῦ στήν προσευχή. Τό πείραμα ἔλαβε χώρα στό φράγμα Φουτζιουάρα στό Μινακάμι-Τσό τῆς Ἐπαρχίας Γκούνμα. Ὁ Αἰδεσιμότατος Κάτο Χόκι Ἀρχιερεύς τοῦ Ναοῦ Τζυουχουϊν, προσευχήθη γιά μία ὥρα δίπλα στό φράγμα. Λίγα λεπτά μετά τό τέλος τῆς προσευχῆς, τό νερό τοῦ φράγματος ἄλλαξε καί ἔγινε πιό ἤρεμο καί πιό καθαρό. Οἱ φωτογραφίες πού τράβηξε πιστοποίησαν τήν ἀλλαγή τοῦ νεροῦ. Ἐνῶ πρίν τήν προσευχή ἡ κρυσταλλοδομή τοῦ νεροῦ ἦτο παραμορφωμένη, μετά τήν προσευχή ἕνας φωτεινός κατάλευκος ἑξάεδρος κρύσταλλος, ἴσως ὁ ὡραιοτέρος τῶν πειραμάτων, ἐνεφανίσθη στήν φωτογραφία.
                Ἡ προσευχή πού ἐκφέρεται μέ τήν προσήκουσα συνειδησιακή φόρτιση, ἔχει θετική ἐπίδραση στό νερό, τό φωτίζει, τό καθαγιάζει, τό ἠρεμεῖ. Ὁ ψυχικός παράγων σέ συνδιασμό μέ τά λόγια της προσευχῆς πού δονοῦν καί δομοῦν τά μόρια τοῦ νεροῦ, μορφοποιοῦν τήν κρυσταλλοδομή του ἐσαεί. Ὁ ἁγιασμός φυλάττεται ἐπί πολλά χρόνια καί δέν χαλάει.
                Ἀπό τά ἀρχαῖα χρόνια χρησιμοποιοῦσαν τά καθαγιασμένα ὕδατα ὡς μέσο καθάρσεως. Τά ἱερά ἦσαν χτισμένα δίπλα σέ τρεχούμενα νερά. Σήμερα, ὁ ἁγιασμός τῶν ὑδάτων τόσο στήν θάλασσα ὅσο καί στίς δεξαμενές ἤ φράγματα ἔχει θετική ἐπίδραση στούς ἀνθρώπους.
                Ἕνα ἄλλο μυστήριο τῆς ἑλληνικῆς ἱερατικῆς παραδόσεως εἶναιτό μυστήριό τῆς Θείας Μεταλήψεως. Τί γίνεται ὅταν μεταλαμβάνουμε; Τόσο ὁ Ἐμότο ὅσο καί ὁ Γερμανός ἐπιστήμων Roland Plocher ὁ ὁποῖος εἶναι γνώστης τῶν θεωριῶν τοῦ Tesla καί τοῦ Schauberger, κατέφεραν νά ἀντιγράψουν τήν ἐνεργειακή πληροφορία. Ἐν προκειμένῳ, ὁ Plocher ἀντέγραψε τήν πληροφορία τοῦ ὀξυγόνου σέ ἀδρανῆ ὑλικά, ὅπως τό ἀνθρακικό ἀσβέστιο. Διασκορπίζοντας τά ὑλικά σέ οἰκολογικά κατεστραμμένες λίμνες κατέφερνε νά τίς ἐπανενεργοποιεῖ.
                Κατά συνέπεια ὁ καθαγιασμένος οἶνος τῶν Ὀρφικῶν, ὅσο καί ἡ Θεία Μετάληψις τῆς Ὀρθοδόξου Παραδόσεως, καθώς εἰσέρχεται στό σῶμα μας πράγματι καθαγιάζει τό σῶμα ἀντιγράφοντας τήν κρυσταλλοδομή του καί ἐπαναφέροντας τό νερό τοῦ σώματός μας στήν σωστή γεωμετρική του μορφή.
              

Στέφανος Γκίκας